26 Mayıs 2012

j e l i b o n

   
     sabırlı olmak vasfı çoğu zaman karaktersizlerin, beceriksizlerin, korkakların ve tembellerin ağızlarında dolaşan bir jelibon gibidir. Çünkü sabır erdemliliği ile beceriksizlik, karaktersizlik, korkaklık ve tembellik arasında çok ince bir çizgi vardır ve genellikle o çizgi aşılır.

Barbra Streisand;

"please don't envy me,

                i have my own pains."

25 Mayıs 2012

...

Günahsız yere insanların azab çekmesine ve huzursuz olmasına sebep olmak ne kötü bir davranıştır. İnsan kendisine, kendi anasına, kardeşlerine, babasına, çocuklarına, ailesine... yapılmasını istemediği bir şeyi başkasına da yapmamalı, üç günlük dünya için ahiretini yıkmamalıdır. Şayet kişi ölümden sonraki yaşam adına şüphe duyuyor, inanmıyorsa ya da karma, kuantum gibi başka felsefe ve ideolojilere inanıyorsa o zaman üç günlük dünyasını mahvetmemelidir.

memurlarda da ikilik yaratıldı artık; öğretmen olmuşlar ve olmamışlar.

20 Mayıs 2012

Zihinsel Kurulum Üzerine

Bir ülkenin kralı taşlı, sert zeminin ayağını acıttığını söyleyip bütün krallığının sığır derisiyle kaplanmasını emretmiş. Soytarı buna çok gülmüş. Kral bu aşağılanmayı kabullenememiş. ve 'daha iyi bir seçenek söyle yoksa benimle dalga geçtiğini düşünerek seni öldüreceğim.', demiş. Soytarı 'Sevgili Kral' ımız, bütün krallığı sığır derisiyle kaplamak yerine, küçük bir sığır derisini kesip ayağınızı kaplamanız yeter.' demiş.


Sen sığırın derisinin kıymetini bilirsen zihinsel kurulumun olması gerektiği yönde işler. İster soytarı ol istersen kral hiç değilse senin baş olduğun yerde ayak gördüğünün ayağı bile olamamışlığınla yüzleşmek durumunda kalmazsın.

...

   Geleneksel bu sene de kayısıların hiç tadı yok sezonu açıldı. Hadi afiyet olsun.

Muslimizm

I just want to figure out how much gentle Islam is too much Islam and how much gentle Islam is the perfect amount of gentle Islam.

19 Mayıs 2012

İnsan insana her zaman lazım değil

   Bir eşeğe binbir farklı çeşit yüzme stili öğretebilirsiniz ama nihayetinde eşektir suya düşünce stilsiz boğulur. Demem o ki; senin ne anlattığın önemli degil, karşındakinin hoşaftan ne anladığına bakar mesele.


    Yok ille eşeğe hoşafı sevdireceğim diyorsan o vakit kendi bildiklerinin muhattaba alınması için evvela onun ne kadar bildiğini muhattaba almakla işe başla ki bence değmez. Dünya' da o kadar çok insan var ki artık 'insan insana her zaman lazım.' kurgusu çok gereksiz bir genelleme barındırıyor. Bazen yol vereceksin ki bir faydan her şekilde olabilmiş olsun.

BarışManco Kazma

Selam büyükler merhaba çocuklar
Bu akşam size yeni bir öyküm var
Dilim sürçerse kusura bakmayın
Bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı var

Diyeceğim o ki kişi yetinmeli
Yaşam dediğin kısacık bir çizgi
Namus şeref onur hepsi güzel ama
En önemlisi helal alın teri


Komşunun tavuğu komşuya gaz görünür dersen
Kaz gelen yerden tavuğu esirgemezsen
Bu kafayla bir baltaya sap olamazsın ama
Gün gelir sapın ucuna olursun kazma

En güzel pilav imyakta pişer
Yanında hoşaf pek güzel gider
Sen yan gelip yatar karnın guruldarken
Evdeki bulgur herkese yeter

18 Mayıs 2012

Fıkıh İlmi

Jorge Luis Borges

The Modern Century

“A great deal of what is generally classified as photojournalism is in fact not reportage but illustration — a matter of providing an appropriate (attractive, somber, diverting, dramatic, comical, lively, unobtrusive) image to fill the space. The alacrity with which Cartier-Bresson could grasp the social sense of any circumstance and distill it into an image made him one of the most accomplished illustrators of the twentieth century.”

Henri Cartier-Bresson: The Modern Century

1970s















I found those shots on the WEB searching some about Dover Street Market.
I have no idea where you would be able to find it now – but I love the honesty and innocence of these photographs from the mid 1970′s.

17 Mayıs 2012

Music on air Project - MAY 2o12

What do I listen to while working?
 I listen to a wide range of music — anything from Sigur Rós to Rammstein to Lana Del Rey. I guess what really matters is what I am working on or if I am “working” at all. I usually just leave it on shuffle, it is a good way to weed out the “how did that get there?” songs. Lately I have been on a remix kick; there is a lot to sift through to find the good remixes, but they are out there.






How do I listen?
When I’m at home, I use headphones plugged into my Mac to block out all of the distractions and so that I don’t become a distraction to the rest of my family. (I still need to put a door on my den). At my daytime gig, I listen through a set of old Labtec speakers that still sound pretty good. There are four of us in our office and we all share the “DJ” responsibilities.

Do I have any favorite music websites/providers?
My favorite places to find music are blogs and Tumblr sites. (Recently, I have been finding some really nice remixes by just searching the keyword “remix” from my Tumblr dashboard.) SoundCloud also has some pretty nice tracks. Friends and coworkers are always sharing their music finds as well.


Does music influence my work?
 I don’t think music directly influences my work, but I am willing to bet that subliminally it plays some role. I really can’t dive into a project without it. When I am working on something that is repetitive or doesn’t require a whole lot of thought — populating a website, for example — I like to listen to something that has a pretty good repetitive beat and seems to keep me on task. On the other hand, if I am creating something new (branding, for example), I like to listen to music that has more of an epic or dramatic feel.

Where do I find music recommendations? Who influences my musical taste?
I usually find recommendations through friends’ blogs or Facebook pages. I really don’t find myself actively seeking new music; it just happens to be wherever I am looking for inspiration in one form or another. It is hard to say who influences my musical tastes; as of late, it has been my kids. I have a 10-year-old, a 7-year-old, and one coming in June. They are really starting to get into music and I often find myself asking, “Would my kids listen to that or is that suitable for my kids to listen to?” I also think that what influences me changes — it comes and goes with what is happening in my life.

What song or artist best represents the work I create?
That is tough question. I think that could change from time to time as well. It would need to be a creator, someone who can take ideas and thoughts and make a great piece with them. Lately I have really liked the work of Pogo. He takes bits and pieces and assembles them to make a great song — complex yet simple.

Ideal place to sit and listen to MY playlist:
I have always loved the Eames Soft Pad Lounge Chair and Ottoman (tilt swivel, four cushions, arms, white base and frame with black leather). It has a tech feel while being a comfortable lounge chair — epic.

EYLEM BASAK’S PLAYLIST FOR THE MONTH MAY:

1. Dead Hearts, Stars
2. Juke Joint Jezebel, KMFDM
3. Fostercare, Burial
4. Glosoli, Sigur Rós (Tyler says, “this video is epic.”)
5. Expialidocious, Pogo
6. My People, The Presets
7. Young Blood, The Naked and Famous
8. Kings and Queens, 30 Seconds to Mars
9. Waiting for the End, Linkin Park
10. Comeback Kid, Sleigh Bells

...






"İçindeki çocuğa sarıl,
sana insanı
anlatır."

Not to be mistaken for that Ralph Fiennes/Uma Thurman movie of the same name (which sucked)…

 

Thursday, May 3, 2012 - The Avengers
A group of us got together on Thursday to see the midnight showing of The Avengers (in 3-D, natch). Now, I’m usually one of those people who shakes my head at the die-hard fans who preorder tickets and push their way through long lines on premiere nights, homemade costumes to boot (I, for the record, did not come in costume), BUT, I figured it would be a fun experience, one that would get us all out of the bar for once… and who doesn’t love those comic book hero blockbusters? Jeff has been excited about this movie since Halloween. I got the vibe that a good number of the night’s patrons were, like him, fans of the actual comic books; the remaining percentage had at least seen all the other Avengers movies prior; and then there was me.
I had the half-hearted intention of watching Thor at some point earlier in the week, but just forget. (Some details I might have benefited from knowing, as the Avengers’ villain was from Thor as well.. but I was not confused). And completely forgot about the Hulk, too, though he didn’t appear to have as big of a role in the movie as the others anyway. Tony Stark/Iron Man, on the other hand, (and though I LOVE me some witty RDJ one-liners) was a tad overwrought, I thought… all consistent with that character, I suppose, but perhaps too much of a good thing. Iron Man definitely provided the most comic relief throughout the film, but overall there was plenty of slapstick to go around and quite a few “LOL” moments thrown in between the action scenes. Surprising to me, actually, the number of laughable moments in the movie.. but a pleasant surprise nonetheless.
And the action scenes themselves were so fluid, well-choreographed, and quite well-suited for 3-D viewing. I actually had a conversation with someone right before the movie about the nonnecessity of 3-D anything (not completely unrelated to the nonnecessity of charging $16 for a movie ticket) but I take it all back after this movie. And something must be said for the special effects (though is there even an argument there?). I have so much respect for the hundreds of people who helped create such an audio-visual masterpiece. I would see the movie again just to pay a little more attention to the CGI details. Movies like this are definitely a lot to take in at once—dynamic characters, intricate(ish) plots, stuff blowing up, HOT men (and women.. love Scarlett)…and if you’re me, you might be inadvertently analyzing things like camera angle and costume design, too… and asking yourself questions like, “Can things really just fall from space?? Where does Mark Ruffalo find such clean, well-fitted, and non-shredded pants post-Hulk transformation? And why does Thor speak like he’s from the Renaissance if he’s technically an alien?” (*didn’t see Thor, remember. Is that a dumb question? But still, I thought Thor was a Norse god, no?)
But hey, one must not take it so seriously. It’s just a movie, right? And for being as star-studded and larger-than-life (and hyped up) as it was, it certainly didn’t take itself too seriously. I think that’s part of what made it so fantastic. Highly recommended.

I' m the brighters star over than you

5 places I wish I was instead of here: April/May 2012 edition

1. Coachella
2. The Met’s Costume Institute Gala/Schiaparelli-Prada exhibition (ok, that second part is still doable)
3. Chanel Resort 2013 show at Versailles… VERSAILLES!
4. Cannes Film Festival (starts today)
5. Kauai, Hawaii (parents showed me pics the other day. so jealous.)
Been a broken record lately… All these cool things keep happening NOT around me (is my not-so-inner culture snob showing?)… Probably forgetting some things. At least I get to travel come June/July…

Dear mom;

If I could,
I would devote all my days to you. I guess in a way I do,
because
everyday
I am thankful for all I have: health,
family,
 love,
the strength,
wits,
and ability to do
what I want to do,
and where I want to do it.
And who taught me to be thankful?
Happy mother’s day,
gorgeous.
Photo by my perfection (dad)

16 Mayıs 2012

Aşkın en 'saf' hali

Sosyal Doku Derneği' nin fetvalarını okuyorum bazen. Çoğunlukla daha dinin felsefi boyutuyla yaklaşıldığındandır Nureddin Yıldız' ın çok keyif aldığım sohbetleri var gerçekten. Geçen gün bir sorusu aklıma takıldı bir kızımızın. İnsan olur da bu kadar saf olur mu lütfen lütfen siz de olaya bu gözle bir bakın;

Kızımız bir adama aşık olmuş. Adam pek utangaç ve de iddia edildiği üzere çok namus timsali bir erkekmiş. Efendim işte sadece kapalı olmak yada namazında niyazında olmak değil aynı zamanda şeriyat hükmünde yaşayan, evden dışarı çıkmayan, kendisini bir babası, bir erkek kardeşi(varsa) erkek olarak görmüş bir de görecekse sonrasında eşi görecek bir kız dahi bulsa şüphe edecek kadar hassasmış bu sebeple 35 yaşına gelmiş halen evlenmemiş ve de gönül bağıyla bağlandığı bir kız arkadaşı olmamış, yada işte evlilik maksatlı bir bayan obje diyim ben artık olmamış hayatında. Kızımız da korkunç boyutta şeriyat kurallarına uygun yaşayan bir hanım kız. Sebebi de sırf adamı etkileyebilmek. Gerçi şayet bir baba bir abi/erkek kardeş bir de ilerde kocası görecek kadarlık korkunç bir şeriyatsa adamı bu kadar etikken nerde görmüş de nerde etkilemiş bu adam kızımızı onu anlayamadım lakin bir şekilde günümüz modernitesine göre gereksiz boyutta etik olduğu da bir gerçek yazısından çıkardığım sonuç kadarıyla. Kızımız diyor ki 'ne yapabilirim onu etkilemek ve onun güvenini kazanmak için, bu kadar titizlenen bir insanın koşulsuz güvenini kazanmak için tavsiye edebileceğiniz bir dua, ibadet şekli vs var mı?'

 Böyle sevimli saf insanlar beni çok pozitiflendiriyor gerçekten. En azından Dünya' da bir yerlerde halen bu kadar saf insanlar var olamk için bile gerekliler bence. O erkek namuslu falan fıstık değil ayol yahu. O erkek bildiğin gay. Bir erkeğin sebebi ne olursa olsun hayatında bir seneden fazla bir zaman hiç bir kız arkadaşlığı (ciddi yada değil) olmamışsa o adam gaydir. Daha evvel benim de benzer tiplemede arkadaşım da oldu. Bizzat çok yakınen bu psikolojiyi yaşamış birey nasıldır gördüm geçirdim. Hatta bir aşk denemesi yapması için çok baskı yaptım. Yakınen gözlemledim, baskı yaptığımda bana karşı nasıl saldırganlaştığını gördüm. Bir kızın kendisine olan duygusal boyutunu nasıl panik atak halde tepkilediğini gördüm. Herşey gayet normalken kendisinin bu derece normal olamamasının yine kendisine verdiği gerginlikle olayı saptırarak kendi kafasında kurgulayıp denge psikolojisine kavuşmasını hatta başkalarına da aynı şekilde yalan yanlış anlatarak kendi sapkın karakterini nasıl ört bas etme çabasında olduğunu vs vs herşeyini sanki ben kendim yaşamışım o hali kadar çok net ve çok yakınen biliyorum. Adam safkan gay kızım işin özü sözün kısası. Sadece kendisini o boyutta bile göremeyecek kadar kör ya da görmek istemiyor yada göstermemek çırpınışında kendi gerçekliğini.

Hadi geçtim bir seneyi, senin saf oluşunu vs vs beş seneyi aşkın bir süre bir erkek sadece cinsellik yaşamak için dahi kimseyle bir beraberlik yaşamamışsa bu adam gaydir nasıl görmezler? Ve bu sebeple içinde bastırmak zorunda kaldığı cinsel arzuları sebebiyle ruhsal dünyasında da ciddi bozukluklar baş göstermiştir nasıl düşünemezler? Artık normal bir insan gözüyle bakabilinesi bir yanı yoktur nasıl mantıkları bunu bildirmez? Sağlıklı bir gay hayatına kavuşturulsa bile yılların verdiği o kırıklık o adamı normal bir psikolojiyle yaşatmaz nasıl anlayamazlar?

Üzüldüm kıza umarım bu satırları okur ve normal bir boyuta indirger kendini.

Kimse olabilmeler üzerine

 Kimse istemez bir başkasının hayatındaki en büyük pişmanlık olmayı... O yüzden Milyonlarca insan içinde milyonlarca birileri kimse bile değil.

Bir kimse olabilmek lüksünün bedelini ödemek vasfına sahip olabilmek sonradan mümkünü olmayan bir şey. Anne karnına ilk düştüğün günden itibaren sana verilmiş yahut hayat boyu noksanlığına sahip olarak aşağılık kalma haliyle başkaları için hep bir zaman sonra bu noksanlığın ezikliğiyle bilineceğin bir şey. Bu ezikliğine rağmen utanmadan pişkinleşeceğin ve kendini halen çok muteber bir insan müsveddesi gibi görerek herkes gibi senin de yaşamana bakacağın kadar rezil bir şey. Herkes kadar yaşama hakkın olduğunu sana halen hissettiren bir erdemsizliğe sahip olmak gibi bir şey. Kendinden soyutlanıp kendi benliğine 3. bir kişi gibi bakabilmek kadar son derece basit bir eylem halinden bile seni mahsur bırakan bir şey. İnsan olarak yaşamanın değerleri adına son derece duyarsız, bir hayvandan bile hayvan olan kendi benliğini hemen herkesle eşit ve farksız görebildiğin hatta çoğu zaman pek çok kimselerden kendini üstünmüş gibilikle görebilmen gibi bir şey.

Şimdi oturup bu satırları okuduğundan bir kaç zaman sonra herkes gibi yine yaşamana bakabileceğin kadar utanmazlık dolu bir şey. İşte öyle bir şey yani kocaman bir hiçlik...

Ivan Ilıch kafası

     Ne Atatürk zamanlarındaki Dewey' in hayallerindeki okullar yaftalı eğitim enstitülerini ne de günümüz eğitim sistemini muteber görmeyen bir insan olarak bu hafta uzun süre Osmanlı Dönemi eğitim sistemini düşündüm düşündüm düşündüm. Orda farkedemediğimiz ve günümüz modern eğitim sisteminde bile olmayan türden bir çağdaş eğitim anlayışı var. Osmanlı' da erkek çocuklar belirli bir yaşa geldikten sonra ne alanda meslek sahibi olacaksa o alanda çalışan bir ustanın yanına veriliyor ve orada model alarak öğrenme dediğimiz bugünün çok da sahiplenilmeyen eğitim tekniği ile öğrenicilere meslek edindirme sistemi varmış. Oturup belirli sınavlara girmeler, bir sürü meslek adına hiç bir işe yaramayacak gereksiz bilgi yığını ya da sınav stresleri fln yokmuş. İnsanlar en verimli çağları olan çocukluk ve gençlik dönemlerinde saçma sapan gerçek hayatta hiç bir zaman karşısına çıkmayacak olan bilgi yığınıyla muhattap olmak zorunda değilmiş. Birey en verimli çağında olmak istediği yerdeki en zirve adamı model alabiliyor kendine onun davranışlarını kopyala yapıştır yapıyor kendine ve böylece çok daha genç yaşlarda ustası ile aynı verimlilikte kalifiye insan potansiyelinde oluyormuş. Oysa ki günümüzde bakıyorum çok alt sınıf bir işin kalifiye elemanı olmak için bile kesintisiz eğitim sebebiyle nereden baksanız 13 yaşınıza kadar o iş hakkında hiç bir bilginiz olmuyor. Bir inşaatta harç karmak olsun hayalleriniz mesleği yine 13' ünden evvel bu iş gerçekten hayalindeki iş mi, yoksa uzaktan görüldüğü gibi değil mi işin içine girdiğinde bunları anlamak için bir uğraşı içine girmen imkansız. Oysa Osmanlı' da beğenmedin ya da yoksa yeteneğin o zaman başka bir sektirde yetişmiş bir ustanın yanına verilirsin hala senden umut kesilmemiş durumdasındır. Bir de daha kariyer edinilesi bir işin erbabı olmak istediğinizi düşünün. Mesela bir doktor. Bu iş gerçekten sana göre mi değil mi bunu anlayabilmen için nerden baksan en az 30 yaşına gelmiş olman gerek. Sonra yok bu iş bana göre değilmiş, içine girdiğimde çok bambaşka ummadığım bir dünyada buldum kendimi olsan. Öldün bittin yok oldun. Çünkü eğitim sistemimiz o kadar uzun yıllar o mevkiye gelmek bedeli ödetiyor ki hayatı ıskalama lüksün yok senin, yada 'beğenmedim' olmak lüksün yok. Zaten hemen hazırdır o cümle 'sen de buldun da doktorluğu bulanıyorsun.' Yani bizde adama göre iş olayı yok 'iş var adam var' ya da tersi bir mantıkla yaşıyoruz. Bu yüzden Osmanlı günümüz modernitesinden eğitim alanında çok daha ideal boyutlardaymış. Ya da düşünün ki adam daha kariyer sahibi olacağı bir iş alanında çalışmak istiyor. Bir Osmanlı döneminde muhattap olmak zorunda olduğu derslere ve içeriğine bakın, bir de bizdeki... Adam hemen her alanda mutlaka edebiyatı şart koşmuş. Dil bilgisi derslerini şart koşmuş çünkü aslolan bir milletin dilidir, değerleridir oysa bizde bugün matematik, fen bilgisi gibi dersler değerlerimiz adına içerik sahibi derslerden daha önemli görülmekte. Mantıkta baktığımızda hangisi daha gerekli ya da yaşam koşullarımızda karşımıza çıkan, daha lazım olan türden? Eğer İlerlemecilik Felsei akımlı yani Yapılsalcılık yaklaşımcı yani Çağdaş Eğitim Anlayışı' na sahip bir milletiz diyorsak ayıp ediyoruz bugün.

 'Okulların artışı silahlanmanın artışı ile aynı oranda tehlikelidir.'diyen Romantik Akımist Ivan Ilıch ile aynı kafanın insanı olmak istiorm. Okul sistemi değil gerekirse model alarak öğrenme temelli hatta birebir eğitim verme lüksünü her öğrenciye verebilecek lüksteki tutor destekli öğrenmeyi de içine alan Osmanlı' daki eğitim anlayışının aynısı adına Romantik Akım' ı destekliyorum.

12 Mayıs 2012

'Koleksiyonlardan Üç Büyükler'

     Artık sanat galerileri odaklı günlerim başladı. Özellikle de Pilevneli Project Elif Boyner sürecinden sonrası çok daha özenli ve geniş yer edindiler hayatımda galerist çalışmalar diyebilirim. Her ne kadar hiç kimse mister Pilevneli kadar işinde kusursuz başarılı olamasa da...


     Türkiye, özellikle de Ankara' da konseptler çok gelişigüzel, hatta kıytırık bir atmosferle sunulsa, hani tabir-i caizse iki çerçeveyi kapan koşmuş tarzı da olsa, ortamın havası, müziğin etkisi ve o an aynı havayı aynı çatı altında soluduğun insanlarla ayaküstü hoş sohbet hali bile yeter. İşten ciddi para kazanmak istiyorsan zaten çalışmalar çok muteber olmasa da alıcı bulabilmenin zorunlu seçmeli koşutu bu küçük detaylardır üstelik. Falanca sergi muhteşemdi, bu çalışmayı ordan aldım. O müthiş sergiden benim de koleksiyonuma kattığım şunlarım var olabilmek egosu uğruna müşteri buluyor pek çok çalışma zaten. Bunu kimse yadsıyamaz.
                                                                                                                       
     Evet evet 'conceptual' olmak derken hakkını verememelerden bahsediyorum nicedir. Bu olmamalı 'conceptual' diye lanse edilen. Daha çok üniversitelerin yıl sonu sergilerini anımsatır türden basit olmamalı. Basit olan galeristin detaycı olmaması olmamalı. Galerist olabildiğince analitik, duyuşsal, sezgizel olmalı ve sanatçıyla birlikte sentezleme yapıp ortamda sunulanı yaratmalı. İnsan daha ilk girdiği an kapıdan o havayı solumalı henüz hiç bir çalışmayı görmeden. Cazip kokteyl tadında atıştırmalıklar, şık broşürler, flaşkartlar vs yönünde ise müsadenizle üstümüze tanımıyorum. Ayrıca tam bir yağlı boya ürünü çalışmaların manyağı olduğumdandır. Yerli sanatkarlarımızın çalışmalarının hiç de yabancı benzerlerinden geri planda göremiyorum. Son derece ön yargılı olabilmeme rağmen. Sadece şu bir gerçek ki hemen her mevzuda olduğu gibi genç yetenekler çok daha öndeler. Üstelik görsel sanatlarda çok da destekleniyorlar deneyimlileri tarafından. Bu da artı parantez görsel sanatlara daha da merak sarmamı sağlıyor. Yağlı boya eserlerin çoğunun bana da ilham verebildiğini dahi söyleyebilirim. En azından bir zaman sonra kendi evimin iç dizaynında kendi eserlerimi (tabiisi de soyut çalışmalar havasında olmalı başka türlüsünde tam bir yıkım olurduk.) kullanmak isterdim. Elbette bahsettiğim dijital performansım mevzusu da olabilir. Ben Dijital Dünya' nın her alanda olduğu gibi, hatta belki daha da çok bilhassa sanatta çok daha ciddi


destekçisiyim.Bilakis bırakın sanatı gölgelemeyi inanılmaz bir yaratıcılık anlamında ekonomi, zaman tasarrufu, sınırsızlık, kolaylık ve ihtişam yarattığini savunuyorum. Mutlaka ki tadı asla aynı olamaz, aynı hazzı vermez ama en azından benim gibi sadece ilham alıp ötesi adına hiç bir yeteneği olmayan, hiç bir şekilde cesaret dahi edemeyecek kadar vasat durumdaki insanlar için tecrübe etmek istediklerinde hoş bir kıyak hali. Ayrıca sergilerde dijital olan kısımlar ya da içerikler her zaman beni kendine daha çok çekiyor. Bunun da bir tarz olduğuna inanıyorum.
     Ankara Doku Sanat Galerisi' ni her anlamda çok beğendim. Benzer bir çok aynı vasıflı galeriye nazaran çok daha fark atabilir nitelikte hem fiziki ortamı hem de sahibinin sanatın pek çok dalına olan yakınlığı ve ilgisi olması sebebiyledir mutlaka bence bu fark. Mutlaka mutlaka gidip görülmeli. Havalar artık güzelleşti. Kızılay' a indiğiniz bir gün hem spor hem bir değişiklik olsun havasıyla Cinnah' a kadar yürüyebilir ve yol üstü uğrayabilirsiniz. Yok ben Cinnah' a kadar yürüyemem diyorsanız Kavaklıdere' ye kadar yürüyüp ordan vasıta yardımıyla gidebilirsiniz. İzin veriyorum bu kestirme yürüyüş versiyonuna da yani. Bu kıyağımı unutmayın.

    


     Sizi biraz daha motive etmek adına sergiden en beğendiğim çalışmayı da somutlaştırıyorum buradan. Artık bu değerli üç isimden hangisine ait bu muhteşem açlışma ve de nasıl bir çalışmadır onu da gidin kendiniz görün bir zahmet diyorum.

 Sanatla kalın





'Koleksiyonlardan Üç Büyükler' Ankara Doku Sanat Galerisi 08.05/28.05.2012 Ferruh Başağa, Nuri İyem, Turgut Atalay
Cinnah Caddesi Çankaya Ankara

10 Mayıs 2012

Movie Review: tHe Avengers

     While not the complete calamity that Warner Bros.' refusal to press-screen it suggested, "The Avengers" is a pretty thin cuppa Earl Grey. Costing upward of $60 million yet running less than 90 minutes including credits, pic, which was bumped from its original June opening to this late-summer dumping ground, makes a game effort at reviving the popular '60s British spy serial and boasts plenty of surface sparkle, including a witty look and super-duper special effects. What's missing is chemistry: the right blend of seriousness and whimsy, and charmingly compelling interplay between leads Ralph Fiennes and Uma Thurman, who turn in lackluster perfs. Fast-paced but uninvolving, the result seems unlikely to captivate either series fans or newcomers, making for dim B.O. prospects.



      Further proof that an old TV franchise and a couple of current stars don't equal foolproof celluloid fun, pic perhaps doomed itself in trying for fidelity to the series, which remains wholly bound to the evanescent pop culture of the '60s. The makers might have been better off taking a page from Mike Myers, whose "Austin Powers" provides a convincing simulation of '60s giddiness while filtering it through a scrim of knowing '90s mockery.

      "The Avengers," in contrast, assumes incorrectly that the old formulas can simply be replayed without irony or updating. Its super-sleuths, John Steed (Fiennes) and Emma Peel (Thurman), still live in a depopulated, traditional-gone-mod London, awaiting the next opportunity to save Blighty from the latest outlandish threat posed by eccentricity run amok.

      Steed, the one with the Savile Row suit, bowler hat and lethal bumbershoot, works for a secret government arm called the Ministry. His controllers, the paradoxically monikered Mother (Jim Broadbent) and Father (Fiona Shaw), bring him together with the chic, agile Mrs. Peel to combat the predation of an out-of-control project called Prospero, which threatens to wreak havoc on Britain's weather.
Mrs. Peel herself is initially suspected of being a player in Prospero's mischief, until it's revealed that she has an evil double who's working for the baddies. The chief culprit, meanwhile, is the climatologically monikered Sir August de Wynter (Sean Connery), a maniacal aristo who lives on a surreal estate (played by Blenheim Palace) and who plans to reduce Britain to an arctic wasteland unless the nation agrees to fork over 10% of its GNP.

     The plot's further unfurling, not surprisingly, involves lots of chases, high-tech gimmickry and heavy weather. A la the current generation of American sci-fi spectacles, we get to see another nation's urban landmarks gleefully trashed: Big Ben explodes in flames and, best of all, Trafalgar Square gets blanketed by a blizzard.
Director Jeremiah Chechick handles the visual and logistical aspects of all this with a credible amount of polish and verve. He's ably abetted by Roger Pratt's handsome lensing. But pic's most stellar contributor, unquestionably, is production designer Stuart Craig, who provides an imaginative look that deftly balances the '60s and the '90s, mod and postmod, abstract and concrete.

      Don Macpherson's script tries for the same, but its version of the Steed-Peel pas de deux is like champagne that's lost its fizz, which turns out to be the pic's most damning deficit. And though it was perhaps a thankless task from the outset, given how much the characters owed both to the zeitgeist and to the actors who originally played them (Patrick Macnee and, in Mrs. Peel's most popular incarnation, the luminous Diana Rigg), it must be said that Fiennes and Thurman do little to animate the inert material they're handed.

      Fiennes is bland and wimpy where rectitude and aplomb are needed. And Thurman does little more than give millions of guys reason to sigh, "Well, she's no Diana Rigg."
Connery, meanwhile, is both underused and overdone. But there's fun had in the background by supporting players including Shaw and comic Eddie Izzard, who plays a baddie. Macnee, the original Steed, provides a brief vocal cameo.

06 Mayıs 2012

Movie Review: "Mildread Pierce"

          The way Kate Winslet's name is displayed in enormous block letters -- right before "Mildred Pierce" -- provides key insight into how HBO operates, using this sort of extravagant exercise to market the channel. Who else, after all, would have the audacity to commission a five-part, nearly-six-hour version of James M. Cain's period melodrama -- enlisting not just Winslet to star, but surrounding her with a splendid cast that includes fellow Oscar winner Melissa Leo, Guy Pearce and Evan Rachel Wood? That the production proceeds deliberately becomes somewhat irrelevant. Because before it's over, "Mildred" is big, beautiful and clearly not just any TV.

Those expecting a rehash of the 1945 Joan Crawford vehicle will need an attitude adjustment, since director Todd Haynes (who co-wrote the teleplay with Jon Raymond) has gone back to the source material. He also explores Depression-era class issues and mores with the same loving attention to intimate detail he brought to "Far From Heaven."
This is, in short, not your grandma's "Mildred," though the fundamental building blocks remain the same. Divorced from her philandering husband (Brian F. O'Byrne) in the opening frames, Winslet's Mildred is left to care for two young daughters. They include the spoiled Veda (first Morgan Turner, later Wood), whom Mildred dotes on, despite her oddly patrician and condescending attitude.
Struggling to make ends meet, Mildred becomes a waitress, and after considerable suffering, learns enough from observation to open her own restaurant. Along the way, she has affairs with her husband's former partner, Wally (James LeGros), and the dashing Monty Beragon (Pearce), a pampered fop who eventually becomes Mildred's "paid gigolo," as he snidely puts it, when his own fortunes sour.
The central relationship, however, remains between Mildred and Veda, whose aspirations to become a concert pianist are dealt a setback, widening the strange rift between mother and daughter. "Haven't I given you everything you ever wanted?" Mildred pleads.
Despite her improved finances, Mildred keeps being rebuffed in her desire to win Veda's affections, a process Winslet conveys with a medley of heartbroken looks and pained, longing gazes. Wood is terrifically icy as Veda, though Turner's performance -- playing the character in her early teens -- might be even creepier, when the girl's manner seems even more imperious and otherworldly.
Haynes and his team capture the mood and look of 1930s Los Angeles (actually shot in New York) with painstaking intricacy. Seldom has more time been spent showing the particulars of preparing chicken or baking a pie in a major TV production.
Still, there's ultimately method to his madness. After a plodding start, "Mildred" becomes increasingly absorbing. And while creative license to be more explicit isn't always an asset, in this case -- from Wally and Mildred's fumbling trysts to her sensuous coupling with Monty -- the effect is to render key moments and acts of betrayal more startling and powerful.
Scheduled over three weeks (the last two parts, airing together, total 2½ hours), the project unfolds in an unhurried manner unlike anything on TV except perhaps "Masterpiece" miniseries -- and, indeed, has the feel of an Americanized version of a tony British costume drama.
For HBO, though, "Mildred Pierce" makes a statement culled from the old "It's not TV" slogan: Not only has the pay channel attracted a world-class actress at the height of her powers and surrounded her with a gaudy cast, but the resulting production occupies a virtually uninhabited zone, far from the commercial demands of blockbuster theatricals or procedural TV dramas.
Seriously, devoting more than five hours to a three-hankie 1930s drama, tinged with underlying relevance about modern economic priorities and the class divide? For that alone, "Mildred Pierce" -- just like its leading lady -- seems calculated to plaster HBO's own name far above the pack.

03 Mayıs 2012

Zooey Deschanel;

‎"In an ideal world, no one would talk before 10 am. People would just hug, because waking up is really hard."

 

30 Nisan 2012

Mümkün mü bu, olsun ruhumuz ilgisiz?


Her ne istiosan kendinde ara! Senin canının içinde bir can var, o canı ara! Senin dağının içinde bir hazine var, o hazineyi ara! Eğer yürüyen dervişi arıyorsan; onu senden dışarda değil nefsinde ara!

İnsanlar birbirlerinde doğar kendi benliklerinde bu anlamı saklı tutarlar.


Göğsü kınalı bir serçecik varmış.
Gök gürlediğinde tir tir titrer yere yatar, gök yıkılmasın diye ayaklarını havaya kaldırırmış.
Bir yandan da 'korkumdan kırk kantar yağım eridi.', dermiş.
Bir gün birisi 'sen kendin beş dirhem etmezsin nerden kırk kantar yağın oluyor da eriyor?', diye sormuş. Serçe şu cevabı vermiş;
        'Sen ne bilirsin ki herkesin kendine göre ayrı dirhemi, kantarı vardır.'

Movie Review: the Hunger Games

The first novel in Suzanne Collins' bestselling trilogy is a futuristic fight-to-the-death thriller driven by pure survival instinct, but the creative equivalent of that go-for-broke impulse is absent from director Gary Ross' "The Hunger Games." Proficient, involving, ever faithful to its source and centered around Jennifer Lawrence's impressive star turn, this much-anticipated, nearly 2 1/2-hour event picture should satiate fans, entertain the uninitiated and take an early lead among the year's top-grossing films. Yet in the face of near-certain commercial success, no one seems to have taken the artistic gambles that might have made this respectable adaptation a remarkable one.
Relentlessly paced, unflagging in its sense of peril and blessed with a spunky protagonist who can hold her own alongside Bella Swan and Lisbeth Salander in the pantheon of pop-lit heroines, Collins' latest book cycle seemed a logical candidate for adaptation from the get-go. Narrated in a first-person style that favors swift exposition over descriptive detail, the series also offers a filmmaker plenty of leeway not only in visualizing its dystopian world onscreen, but in tackling the real-world parallels implicit in this grim vision of totalitarian rule.
Bookended by scenes set in a high-tech city, the film quickly immerses the viewer in the mud and grime of District 12, the poorest of the dozen civilian sectors that make up the futuristic nation of Panem. The government maintains order through nationally televised bloodsports known as the Hunger Games, in which two "tributes" from each district, a boy and a girl, must participate in an annual winner-kills-all-and-takes-all bloodbath.
Pluckier and more resourceful than most is 16-year-old Katniss Everdeen (Lawrence), a skilled archer who hunts to provide for herself, her mother (Paula Malcomson) and her younger sister, Prim (Willow Shields). When Prim is selected at random to represent District 12 in the games, Katniss bravely volunteers to take her place and winds up paired with baker's son Peeta (Josh Hutcherson), with whom she shares a brief, vague history.
Accompanied by some leaden comic relief in the form of a drunken mentor (Woody Harrelson) and a garishly made-up escort (Elizabeth Banks), the two are whisked off to the Capitol, an ivory tower of a city imagined as a fantastical explosion of color by production designer Philip Messina and costume designer Judianna Makovsky, among others. There, all 24 tributes are made over, trained for battle and interviewed by a beaming, blue-haired celebrity host (Stanley Tucci) as a prelude to this lethal mash-up of "Survivor," "American Idol" and, at one point, "Project Runway."
The questions raised here, regarding the morality of violence as entertainment and the brutality of pitting children against each other, have been addressed before, and to more potent effect, in films like "Series 7: The Contenders" and the shockingly violent Japanese actioner "Battle Royale." Yet if the satirical and topical elements aren't exactly fresh, the script (by Ross, Collins and Billy Ray) does give them a few knowing spins. Particularly shrewd are the behind-the-scenes moments when Panem's President Snow (a quietly malevolent Donald Sutherland) pressures Seneca (Wes Bentley), the keeper of the games, to maintain control of the situation, a subplot that reps one of the few deviations from the novel and lays the groundwork for "Catching Fire," the next film in the Lionsgate series.
But once the games begin and the contenders are released into a densely forested arena, rigged with "Truman Show"-style cameras for maximum coverage and trackability, the film clings to Collins' text as if it were itself a survival guide. Readers may find themselves mentally checking off plot points as Katniss looks for water; flees fires; makes strategic use of a wasps' nest; tries to suss out whether Peeta loves her, wants to kill her or both; and uses her many years of hunting experience to evade, outwit and inevitably destroy her attackers.
Whatever its earlier shortcomings, the picture really should have spread its wings at this stage, morphing into a spare, stripped-down actioner fueled by sheer adrenaline and nonstop harrowing incident. That intention is evident enough in the darting handheld camerawork and quick cutting style favored here by the filmmakers, including d.p. Tom Stern and editors Stephen Mirrione and Juliette Welfling. Yet while the individual setpieces are well staged, they also feel a bit too neatly scheduled within the story's framework, and the frequent toggling between the arena and Seneca's control room only undercuts the momentum.
Lawrence, who auditioned brilliantly for this role with her even rawer turn in "Winter's Bone," again projects a heartrending combo of vulnerability, grit and soul while convincingly playing several years her junior. The camera remains so glued to her every expression and gesture that no one else, save perhaps Lenny Kravitz as Katniss' suave professional stylist, is given the opportunity to hold the screen against her.
The film does achieve a strong surge of emotion when Katniss forms an alliance with young tribute Rue (winning newcomer Amandla Stenberg), culminating in a stirring sequence that pauses to acknowledge the sheer, impossible inhumanity of the situation. Yet after this high point, things settle into a more prosaic, anticlimactic rhythm, and the central drama, pivoting on the nature of Katniss' and Peeta's relationship, never sparks to life.
What viewers are left with is a watchable enough picture that feels content to realize someone else's vision rather than claim it as its own. Any real sense of risk has been carefully ironed out: The PG-13 rating that ensures the film's suitability for its target audience also blunts the impact of the teen-on-teen bloodshed, most of it rendered in quick, oblique glimpses; whether this is the morally responsible decision is open to debate. Weirdest of all: Hunger, the one constant in Katniss' hard-scrabble life, barely even seems to register.
Ross, a reliable craftsman directing his first film since 2003's "Seabiscuit," makes a point of delineating between the haves and have-nots: While the Capitol is an overlit, f/x-heavy wonderland, the bleak, desaturated images of rural-industrial poverty in District 12 could have been influenced by the photographs of Dorothea Lange. Given such wildly disparate parts (one scene suggests "Little House on the Prairie" invaded by Stormtroopers), the look doesn't entirely cohere, though auds will gladly suspend disbelief. Complementing James Newton Howard's orchestral score, the unusually lyrical, C&W-steeped soundtrack, boasting contributions from Arcade Fire, Maroon 5 and Taylor Swift, nicely suggests an America mired in an uncertain future.

27 Nisan 2012

LET god!


post-modern beklentiler


Nerde o çok zeki olmasa da kendini fevkalade akıl küpü gibi gösterecek kadar orjinalitelere imzasını atıcak modern çağın Albert Ellis'leri..

Ankara' ya öyle yakışıyor ki boğmak eylemi...


Denizi olmadığı halde insanı fevkalade boğabilen bir tek Türk şehri vardır o da Ankara. Halk dilinde daha çok 'enkara' benzetmesiyle de bilinmektedir. Bir Ankaralı' nın herşeye rağmen yine de hiç bir zaman vazgeçemeyeceği bir memleket olması hali belki de en çok bu ayrıcalığındandır. Biz bir şey uğruna hiç ıslanmadan gayet kuru kuruya fevkalade boğuluyoruz ama Tanrı'm o şey ne acaba??

09 Nisan 2012

İnsanı Anlamak

Insanlara yapılacak en büyük iyilik, karşılık beklemeden onlara değer vermek, sevgi, saygı, ilgi göstermektir. İnsanları mutsuz eden, hırçınlaştıran, hiçkimse tarafından değer verilmemektir. Sevilmeyen, sevgi ve saygı görmeyen, ilgiden mahrum insanlar tekâmül edemezler, mutlu ve huzurlu olamazlar.

Sevgi ve saygı görmek ihtiyacı bir insan için su ve ekmek kadar önemlidir. Bir şâir, “Bir güleryüz görmedim ki bellesin gülmek yüzüm.” diyor. Eğer bir insanı takdir eder, onun kendisini güven içinde ve önemli hissetmesini sağlarsanız, o rahatlar, ferahlık duyar mutlu olur, kendisini büyük göstermek için, başkalarını küçük gösterme ihtiyacını duymaz. Başkalarını hor ve hakir görenler, kendi iç dünyasında, kendi kendisiyle kavgada olan kimselerdir. Başkalarıyla alay edenler, nefsine esir olmuş, huzursuz, sıkıntılı, aşağılık duygusu içinde çırpınan zavallı kimselerdir. Kendini sevmeyen başkasını sevemez. Kendine saygı duymayan başkasına saygı duyamaz. “Komşunu da kendin gibi sev.” sözü çok anlamlıdır. İnsana saygı duymayanlar, şeytana mensupturlar. Yunus, “Tehî görme kimesneyi, hiç kimesne tehî değil.” der. Tehî, boş anlamında. Hayatta herkes önemsenmek ister. Adam yerine koyulmak ister. Sevgi ve saygı görmek ister. Gülten Akın bir şiirinde,

“Bir büyük oyun kardaş yaşamak dediğin

Beni ya sevmeli, ya öldürmeli”

der. Sevgi, saygı, ilgi ve itimat görmek ihtiyacı çok güçlüdür. Herkeste vardır. Sevilmeyenlerde, sevilmediklerine inananlarda ruh sağlığı bozulur. O insan ya tamamen hayata, insanlara küser, ya da saldırgan, küstah, mütecâviz olur. Ne var ki, bu sevginin önce özvarlığımıza karşı olması gerekir. Kendinden nefret eden, kendinden iğrenen, kendi kendine düşman olan bir insan başkalarını sevemez. İntihar, insanın kendine karşı duyduğu husûmetin en ileri aşamaya ulaşmasıdır.

Bir insana, onun yanındayken söylenen, “Senin yanında kendimi rahat, dinlenmiş huzurlu hissediyorum, kendimi seviyorum.” sözü kadar onu mutlu eden çok az şey vardır. Sevilmeyen insan başarılı olamaz. Huzurlu olamaz. Stresten kurtulamaz. Sevilmeyen insan sevemez. Karşınızdaki insanı bir hiç olarak düşünürseniz, o asla sizin yanınızda rahat ve sâkin olamaz. Dille söylemeseniz bile o kalben hisseder. Ümit Yaşar, bir şiirinde

“Sen sevildiğin için güzelsin bu kadar,

Ben sevilmediğimden böyle çirkinim.”

der. Başkalarına bir yön gösterdiğiniz zaman, bütün yolu bir günde gidemeyeceklerini unutmayın. Buğday bile, toprağa verildikten ne kadar zaman sonra filizleniyor. Nice aylar yağmurlar, karlar üzerine yağıyor. Soğuğu yaşıyor, sıcağı yaşıyor, için için yavaş yavaş tekâmül ediyor. Benliğini buluyor. Bir anne babanın çocuklarına karşı yapacakları en büyük kötülük, bilgiç bilgiç baş sallayıp, “Hanım hanım, kaç kere söyledim, yine söylüyorum, bu çocuk kesinlikle adam olmaz” tarzında söylenmektir. Tasavvufta bir kural vardır: “Söylenen söz vücut bulur.” derler. Siz tekrar tekrar “bu çocuk aptal, geri zekalı, dünyada adam olmaz” derseniz, o çocuk adam olmaz. Ne acıdır ki nice aileler kimsenin yapamayacağı zararı, kendi çocuklarına reva görüyorlar.

Hayat geriye adım atmaz. Her gün daha iyiye, daha güzele gitmek zorundayız. İki günümüz birbirine eşit olmayacak. “Ey hayat, gitme dur, öyle güzelsin ki…” diyebilenlere ne mutlu. Hayatını renkle, ışıkla, şiirle doldurmak, yaşama sanatında usta olmak, akıllı insanların harcı… Güzel görüp, güzel yaşayıp; acıyı bal eylemek yerine, yaşamını insanları yargılamak, tartışmak, ön yargılarla hareket etmek, insanlardan nefret etmekle geçirmek en büyük aptallık değil midir?

İki mahkum hapishanenin penceresinden bakıyorlarmış. Biri pencereden eğilmiş, tükürmüş, küfretmiş, “Ne iğrenç bir gece, yerler vıcık vıcık çamur.” demiş. İkinci mahkum, başını uzatmış, göğe bakmış, “Aman Yarabbi,” demiş, “ne muhteşem bir gece, gökte yıldızlar pırıl pırıl…” Evet, hayatın diyalektiği hep zıtlıklar üstüne kurulmuş. Pilin iki ucu da, artı veya eksi olsa, transistörlü radyonuz çalışır mı? Her şey zıddıyla biliniyor. Ve… o zıtlıklardan muhteşem bir sentez doğuyor.

Necip Fâzıl merhum, ne güzel anlatıyor gerçeği:

“Ey düşmanım sen benim

Rüzgârımsın, hızımsın

Gündüz geceye muhtaç

Bana da sen lâzımsın…”



Parça ile bütün birdir. Bir damla suda bütün bir evren gizlidir. Sonsuza dek yaşayacakmışçasına öğrenmeli, sanki yarın ölecekmiş gibi yaşamalıyız. Hayat, o anda önümüzde açılan yolu yürümektir. O ân, bizden ne istiyorsa, onu yapmaktır. Aradığımızı ancak biz bulabiliriz. Yunus, “Bir siz dahi sizde görün, benim bende gördüğümü.” der. Gerçekler ve güzellikler bizim içimizdedir. Her insanın içinde doğuştan bir Nûru Muhammedî vardır. Yunus “Hiçkimse bilmez bizi, biz ne işin içindeyiz.” der. Ve ilâve eder, “Seni deli eden şey yine sendedir sende.”

Kâinatta bir şey kalmadı da sen var oldun. Şeyh Galip “Hoşça bak zâtına kim, zübde-i âlemsin sen.” diyor. Kâmil insan, hayatın özü, varoluşun gayesidir. O yazdır, kıştır, o bahar çiçeğidir. Geceleyin parlayan yıldızdır. Hayat onunla güzel, yaşamak onunla anlamlıdır. O, “her dem taze doğandır.”

“Ölüm diye bir şey yok bu ummanda

Umutsuzluk da yok hüzün de kaygı da

Bu umman sonsuz aşk ve sevgi dolu

İyiliğin, cömertliğin ummanı bu…”

diyor Mevlâna. Her şey bir aşk haline dönüşmeli, aşksız bir ânımız geçmemelidir. İnsan bazen mânâ yolunda öyle arınıyor, temizleniyor, yüceliyor ki, yemek pişirmek bile bir aşk halini alıyor. Yaptığı yemekle, doğadaki enerjinin, sevdiği insanın vücudunda ebediyete kadar devam edeceğini düşünüyor. Biliyor ki, yalnız malzemeleri tencereye koymak yeterli değildir. O malzemenin yanı sıra içimizdeki sevgi, saygı, edep, incelik ve zarâfet de, okuduğumuz dualarla, ilâhilerle, kalbimizdeki en güzel duygularla tencerede yer almalıdır. İşte o zaman yemek pişirmek de bir aşk olur, o yemeği yiyene de şifâ olur, nur olur. Aşksız geçen her an, telâfisi mümkün olmayan bir kayıp olur. Önemli olan, hayatı her an yeniden kazanmaktır.

Ârif olanlar, kâmil olanlar, taklit etmeden uyumlu olurlar. Onlar her zaman berrak düşünceli ve yumuşak huyludurlar. Ham ve çiğ olanlar her zaman sinirlidirler. Kendini düzeltemeyenler, belli bir düzeye gelemeyenler, başkalarını nasıl yola getirebilirler? Unutmayalım, yakındakiler hoşnutsa, uzaktakiler de gelirler. Akıllı isen, kendinden küçüklerden öğrenmekten, onlara soru sormaktan çekinme. Hırs besleme, kimseyi kınama, yargılama. Tartışma. Ancak aptal olanlar hayatlarını münâkaşa ile geçirirler. Allah cümlemizi muhafaza buyursun.


Sabri Tandogan
ŞUBAT 2011

02 Mart 2012

OSMANLI evlenme teklifi :)


 "Ey dilberi rana! Ey tesadüf-ü müstesna ! O mahrem çehrenizi görünce size lahza-i kalpten sarsıldım.Niyetim acizane-i taciz etmek değildir.Bilakis efkar-i umumiyede ufak bir aile bacası tüttürmektir.. Sözlerim sizi temin ve tatmin edecekse şayet, zevc-i izdivacınıza talibim!.."

... Osmanlı hanımının Cevabıda MUHTEŞEMDİR :)
... ...
"O mahrem suratınıza bir sille-i osmaniye nakşedersem sekte-i kalpten terk-i hayat eylersiniz !..

29 Şubat 2012

Movie Review: "Gone"

Underwhelming "Gone" stars Amanda Seyfried as a young Portland woman who escaped a serial killer she now thinks has captured her sister, though police believe both crises are all in her head. There's little distinguishing color or character to the proceedings as penned by Allison Burnett ("Underworld Awakening," "Fame") and directed by English-language debutant Heitor Dhalia (of Brazilian pics "Adrift" and "Drained"), resulting in a low-pulse thriller that evaporates from memory with the last credit. Opening amid medium-wattage bows and holdovers, the pic looks to post modest numbers theatrically before finding greener pastures in ancillary.
Jill (Seyfried) is still highly agitated from her abduction a year before, which she survived by overcoming a barely glimpsed captor in the state-park hole where he kept her (and the remains of past victims). But neither the site nor any other concrete evidence was ever found; as Jill was previously institutionalized following the death of her parents, her story is dismissed as delusional. When she comes home one night to find college-student sister Molly (Emily Wickersham) missing the day of an important exam, however, Jill is convinced the perp has struck again.
She runs around the city playing sleuth, convinced Molly will be killed at nightfall unless found. The cops are no more convinced this time around, and when Jill is spotted with a .38 -- her mental history makes firearm possession illegal -- it's her they pursue, not the possibly imaginary maniac. Needless to say, the latter proves quite real.
Pic's climax is a letdown, particularly since it reveals almost nothing further about the killer, who, for all the attention devoted to his motivations and methods, might as well be identified in the final crawl as "Some Guy." This places the entire narrative on Jill's shoulders, but neither her frantic investigation nor Seyfried's OK perf is compelling enough to comfortably sustain that weight. Nor is there much real suspense, such that when the pic pulls the old "cat suddenly jumps from the closet" gag, even that rote false scare provides a welcome goosing.
Pic is competently assembled but brings no special sensibility or panache to a script short on both; supporting turns and design contributions are likewise no more inspired than the material. Michael Grady's Red One lensing does make some moody good use of Northwest locations.

24 Şubat 2012

--TÜKENMEYEN SEVGİ--


 Milli Gazete - 23.02.2012 - SESLİ MAKALE
 Sevgi, insan için tutkal niteliğindeki kavramlar arasındadır. Sevmek sadece başkasına alaka duymakla ifade edilemez. İnsanlar arası ilişkilerde, insanın insanla bağlantılı olduğu her alanda karşımıza çıkabilir. Sevginin gücü yüksektir. Çocuğun annesini, annesinin çocuğu sevmesi, eşlerin birbirlerini seviyor olmaları gibi, sevginin en çok kullanıldığı alanlarda sevgi mükemmel bir tutkal vazifesi görür. Sevginin bu gücü, onun nimetlerden bir nimet olduğunu idrak etmemizi gerektirmektedir. Sevgi, Allah'tan gelen bir nimettir. Her nimet gibi, yerli yerinde durduğunda ve onun gerektirdiği şükrü yapıldığında insan için iyileşme unsurudur. Bütün nimetlerde olduğu gibi sevgi nimetinin de elbette dikenleri vardır. Dikenlerine takılarak ya da şükrü bilinmeyerek heba edilen sevgi, aynı zamanda bir sıkıntıdır. İnsanın dünyası için de ahireti için de sıkıntı olarak algılanabilir bir nimettir.

Sahili olmayan bir deniz niteliğindeki sevgi, siyasetten ekonomiye, insandan hayvana kadar pek çok alanda kendini hissettirir. Sevgi ile oluşan müspet ortamların yanında ölçüsüz sevgiden kaynaklanan sapmalar her zaman her yerde izlenebilir sonuçlardır.

Hayatı tanzim etmek için gönderilmiş olan dinimiz İslam, hiç tartışmaya mecal bırakmayacak bir üslupla sevginin insan için kullanılır şeklini göstermiştir. Sevgi, Kur'an âyetleri yanında hadisi şeriflerin de gündeminde olmuştur. Sevginin kazandırdıkları ve kaybettirdikleri göz önüne konmuştur. Müslüman olarak sevgiyi ve sevdiklerimizi, imanımızla bağlantılı görmeye mecburuz. Kıblemiz sadece namaz yönümüz değildir. Namazımız kadar kalbimize giren çıkan her şeye de kıblemiz yön veriyor olmalıdır ki imanımız sıradan bir iman olmasın. Allah için yaşamak, bazı zahirî görüntülerle sınırlandırıldığında içi dolmamış bir iddia olur. Allah için yaşamak; Allah için iş yapmak ve Allah için sevmek gibi pek çok kavramı ihtiva eder. Müslümanlıkta kalite ancak böyle ölçülebilir. Enes bin Malik radıyallahu anhın rivayet ettiği bir hadiste, Peygamber aleyhisselam Efendimiz, imanın da bir kalitesinin bulunacağını ve ona ulaşmada 'sevgi'nin gücünü beyan etmektedir:

'Üç şey vardır ki, bunlar kimde varsa o, İMANIN TADINA ERER. Bunların birincisi, Allah ve Peygamber'ini onların dışındaki herkesten daha çok sevmektir. Diğeri, kişinin sevdiğini sadece Allah için sevmesidir. Bir diğeri de, küfre dönmekten ateşe düşmekten korkar gibi korkmaktır.' (Buharî, İman, 9/16; Müslim, 165)

Hadisi şerif, açık bir dille sevginin imanı etkileyen unsurlardan biri olduğunu vurgulamaktadır. İmanı bu denli etkileyen bir değerin, nitelik, işleyiş ve kullanılış bakımından Şeriat'ın ilkeleri dışında kalması düşünülemez. Sevmek de sevgili de Şeriat'ın içinde olmalıdır. O zaman sevgi de sevgili de bir değer ifade eder. O değer de kazandırır.

Sevecek çok şey var

İnsan gözüyle bakıldığında sevilecek çok şey bulabiliriz. Mal bir sevgi kaynağıdır. İnsanın sevgisini en çok tüketen nesnelerden biridir. Önder olma, lider olma sevgisi vardır. Güzel ses dinleme, güzeli görme arzusu bir sevgidir. Erkeğin kadını, kadının erkeği sevmesi bir sevgi çeşididir.

Bir de menfaat sevgisi vardır ki, insanın seviye düşüklüğünü gösteren, şahsiyetinden taviz verdirdiğinde kendisini olmaması gereken yerlere düşüren bir sevgidir bu.

Menfaat sevgisinde insanın organlarını ölçüsüz salıvermesi bir afet başlangıcıdır. Sevmek doğal olmasına doğaldır ama asla ölçüsüz ve kuralsız olmamalıdır ki dünya ve ahiret için sıkıntı kaynağı olmasın.

Mü'min bir insanın Allah ve Peygamber'i dışındaki sevgi alanlarında sevmeyi en çok kullandığı alanlar eş sevgisi, evlat ve anne baba sevgisi yanında mü'min kardeş sevgisidir.

Mü'min, Allah'ı sevmek, Allah için sevmek ve Allah'ı sever gibi sevmek arasında üçüncü çeşidin helâk edici olduğunu bilecek bir kimliğin sahibidir. İnsanlar arasındaki hiçbir sevgi, haddi aşan sevgi olmamalıdır. Bu bir mü'min şahsiyetidir. Mü'min şahsiyet sevmesine sever ama sevgisini ölçüsüz bir hâle, uğrunda dinini ve ilkelerini çiğneyeceği bir hâle gelmez. Hadisi şerifte geçen, mağaraya sığınmış üç kişiden biri olan, amcasının kızını seven ve ona dara düştüğü bir zamanda fuhuş teklif eden erkeğe, Allah'tan korkmasını ve fuhuş yapmamasını söyleyen kadının sözü, böylelikle elindeki fırsatı Allah korkusu ile atan şahsın örnekliği çok önemlidir. (Müslim, Rekaik, 27/6949) Sevginin, Allah korkusunu ve cennet emelini aştığı durum tehlikelidir. Sevgi, tabii olmalıdır. Tabiliğin bir gereği de sınırlar içinde kalmak ve ikinci değerleri ezmemektir. Bir anneyi, çocuğunu sabah namazına kaldırmaya mani olan çocuk sevgisi tabii değildir aslında. Bir anne-babayı yok saydıracak olan sevgi, çocuk için tehlikeli bir sevgidir.

Sevgiyi kalpte tutmasını bilmek gerekir. Bedeni etkilemeyen, kimliği zedelemeyen sevgi saygın sevgidir. Dünya veya ahiret açısından bir kazanç getirmeyen, uykusuz bırakan sevgi zararlıdır.

Sevginin sahtesi

Sevgi, bir menfaatten kaynaklandığında ya da tabii olmayan ölçülerle sürdürüldüğünde şahsiyet yıpratan bir sıkıntıya dönüşür.

Bir mahlûka esir olmaya götüren herhangi bir sevgi hatadır. Kula kulluk düzeyinde sonuçlanacak olan bir sevgi makul değildir. Bilhassa mü'mini, mü'min şahsiyetinden taviz verdiren sevgiyi bir şeytan tuzağı olarak görebiliriz. Bu genç için de yaşlı için de böyledir. Genç, bu alanda bir karşı cinse, yaşlı da mesela toruna müptela olabilir. İki durumda da sonuç kula kulluk ise yanlıştır. Mü'min, Allah'a kulluk için yaratıldığını ve o maksatla yaşadığını unutacağı her durumda zarardadır. Bunun adına sevgi veya aşk gibi herkesçe olumlu görülebilecek kavramların kullanılması, sonucu değiştirmez.

Böyle bir sevgi, gerekçesi ne olursa olsun mü'mine kendine güvenini kaybettirebilir. İçine kapanıp koca dünyada küçük bir nokta bile olamayacak şeyler ve kişiler üzerinde günler, aylar, yıllar geçirebileceği ve böylece de eriyip gideceği bir sürece dönüşebilir. Bu sevgi zarardır, zararlıdır.

İnsanı insandan fazla abartan sevgi, onun etrafında dünyanın ve emellerin küçüldüğü bir sevgili, bedenleri birbirine kilitleyen, bedenlerin haram sınırlarını yırtan sevgi yersiz bir sevgidir. Can verir gibi hediye vermek de sakıncalı sevginin işaretlerindendir.

Nebevi ölçü

Bize en ideali ve en güzeli göstermek için gönderilen sevgili Peygamber aleyhisselam efendimiz bütün zamanları kuşatan bir ölçü koymuştur. Mü'min, o ölçü ile sevdiğinde kazançlı bir sevgi sahibi olacaktır. Buyuruyor ki:

'Sevdiğini dengeli sev, gün gelir ondan nefret edebilirsin.' (Tirmizî, Birr, 60/1997)

Nikâh öncesinde sevgi sınırlıdır

Nikâhlı olmayan erkek ve kadının birbirlerine duyduğu sevgi, şeytan için iyi bir ortam olabilir. Kesinlikle halvete varmayan, sözlerin sayılı kullanıldığı bir sevgi bulunabilir. Hatta dine hizmet, aynı davayı paylaşma gibi gerekçeler bile ölçüsüz ortamlarda ve konularda dostluğa ruhsat oluşturmaz.

Nikâh öncesinde ortaya çıkan sevginin ise nikâhtan başka bir firen mekanizması yoktur. Bu husustaki nebevi ikaza anneler babalar başta olmak üzere herkes kulak vermelidir:

'Birbirini sevenler için nikâh gibi bir çare yoktur.' (İbni Mace, Nikâh, 1/1847)

Eşlerin birbirlerini sevmeleri tabiidir

Sevginin insan için tutkal olduğu alanların başında eşlerin birbirlerine karşı besledikleri sevgi gelebilir. İlk tanışma anından itibaren, yükselen bir sevgi iki eş arasında bulunmalıdır. Geçen zaman sevgiyi tüketmemeli, bilakis artırmalıdır. Eşlerden biri ölünce ya da kendinden aciz duruma gelince eşinin değerini anlaması, ona ağıtlar dizmesi bir anlam ifade etmez. Erkeğin hanımını, hanımın kocasını sevmesi tabii olduğu kadar, bu sevginin temelinde birbirlerinin bedenleri üzerindeki şehvet noktalarının bu sevgiyi beslemesi de tabiidir. Bunu ayıp olarak telakki etmemiz doğru değildir. Erkeğin kadında huzur bulması, kadının da erkekte huzur bulması gayet tabii olarak beraber yemek yemekten çok beraber bir yatağı kullanmaktan kaynaklanacaktır. Çünkü bir erkeğin veya kadının, helal bir şekilde başka yerden tatmin edemeyecekleri tek ihtiyaçları yatak odası ihtiyacıdır. Erkek kadını, kadın da erkeği yüksek seviyede bir sevgi ile sevebilir, sevmelidir de. Sakıncalı olan, bu sevginin haram yollarla buluşmaya sevk etmesidir. Gerisi fıtratın gereği olan sevgidir. Ne ayıplanabilir ne de günah olarak anılabilir. Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellemin bizzat hanımlarıyla olan ilişkilerinde bu inceliği görmemiz mümkündür. Bu sevginin Peygamber aleyhisselamın lisanından defalarca ilan edildiğini de görmekteyiz.

Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellemin aile hayatında yapılacak bir incelemede, onca yaşına rağmen iki evli genç arasındaki derin sevgiyi yansıtan ilişkileri, sözlerinde de davranışlarında da izlenebilmektedir. Ebu Ya'la el-Mevsılî'nin Müsned'inde rivayet edilen şu hadis, eşler arasındaki sevginin karşılıklı olması, gerçekçi ve doyurucu yönünün bulunması hususunda önemli bir noktaya temas etmektedir: 'Sizden biriniz, eşi ile cinsel ilişkide bulunduğunda işini iyi yapsın. Eşinden önce boşalırsa, eşinin de boşalmasını beklesin.' (4201)

Cinsel ilişkinin iyi düzeyde olmasını temin etmek her iki eşin de görevidir. Zira cinsel ilişki, sevginin en güçlü dayanaklarındandır.

Erkeklerin, kadınların hassasiyetlerini bilmeleri gerekmektedir. Kadınların kadınca tavırlarına karşı erkekler, erkekçe tavır göstermek, onlara letafet ve sabır içinde karşılık vermek Sünnet'e uygun olan tavırdır. Kadınların övülmekten zevk aldıklarını, giyim kuşama önem verdiklerini bilip ona göre muamele etmek de Sünnet'tendir. Eşinin, akraba ziyaretinden ve gezmekten hoşlandığını bilen bir erkek, sevgisini yatak odasının ötesine taşıyabildiğini de göstermelidir. Eşler, sevgiyi yüzeysel değerlerle ölçmeye çalışmamalıdırlar. Mesela kadının özel günlerinde sevgisini açığa vuramayacağını bilmek erkeğin görevidir. Bu bilginin gereği olarak da erkek o günlerde idare eden taraf olmasını bilmelidir. Kadını, cinselliği düştüğü durumlarda yok saymak, mü'min erkek karakterine uymaz.

Tüketici sevgisi fani sevgiler içindir

Sevmeyi ve sevilmeyi fıtratın gereği olarak gören anlayışımız, her nimet gibi sevmenin sonunda oluşan nimetleri de korumayı, israf etmemeyi bize emreder.

23 Şubat 2012

Gül kokan gücün teridir; güç emeğindir; emek işçinindir.

 

Yazar İskender Pala anlatmış;
Rümeysa, Hz. Muhammed' in kendi evinde uyuduğu öğlen uykusu sırasında meşin yatağın üzerinde biriken teri ıtır şişesine biriktirir ve saklar. (bu arada bilimsel olarak bakarsak ter ile çiş aynı maddedir sadece terdeki tuz oranı idrara nazaran daha fazladır. Her neyse ben devam edeyim...) Peygamber ölünce küçük şişe için servet teklif edenler olur, ama Rümeysa o teri sadece yoksul bir çobanla paylaşır. Veysel Karani' ye şişedeki terin yarısını verir. Haksızlığa karşı haksızlığa uğramışları örgütleyen Muhammed' in hem de öğle uykusu teri, ilk kez onun tarafından adam yerine konulmuşezilenler için kutsaldır. Gül koktuğuna inanılır.

Şimdi başka kutsal terlerden bahsedeceğim. Tekel işçilerinin alın teri gibi. Birilerinin tam da bu noktada "yan gelip yattılar ancak bu kadar dayanabildiler. dedikleri alın terinden. Başkent sokaklarında hakkı yenmiş zavallı, yoksul insanların alın terinin kutsallığıdır bu. Hepimiz b söze tanık olduk. Hesap soruyorlardı kış aylarının ayaz soğuklarında. İnsanlar neredeyse 80 gün mücadele ettiler kış ayazında kimilerine göre yan gelip yatarak.

Yoksa artık sadece sermayenin mi teri gül kokuyor?

Güneş batıyor...

Eşyalara bakıyorum. Bazı eşylar maruz kaldığı baskı sonucunda her zaman parlamıyor. Bazen genleşiyor, çatlıyor. İnsan da böyle olmalı, toplumlarda. Bu yüzden nicedir toplumsal bir patlama bekleyenler yanılıyor olabilir. Belki de Türkiye çoktan çatladı ve sızdırıyor.
Güneş' in gün içindeki yolculuğunu çıplak gözle takip etmek hem acılıdır hem de pek aklımıza gelen bir etkinlik değildir. Ama hepimiz Güneş' in batışını izlemişizdir. Güneş' in aslında çıpla gözle de takip edilebilecek derecede hızlı hareket ettiğini ancak o zaman görebiliriz. Sanırım insanın ya da toplumun "hareketini" de ancak "batışı" sırasında çıplak gözle takip edebiliyoruz.
Her ülkede başka türlü soslanan vahşi neo-liberal politikalar, hem sunni mülayimliğin tarihsel toplumsal davranış kültürüyle desteklenmiş hem de yöneticilerin "delikanlı" üslubuyla "insanileştirilmiş" gibi görünüyor. Zalim kendisine benzediğinde, kendilerinden, halkın kendinden biri gibi empoze edildiğinde zülmünü teşhis etmekte zorlanıyor halk.
Telefonlar dinleniyor ve sevgililer birbirlerini izletiyorlar suç örgütlerine. Aşk bile adli bir mesele olmuş ki tadılması en doğal olan hayatın en güzel parçası. Bütün sözcükler yasaklanmış oysa ki her tür ahlaksızlık ulu orta yürürlükte. Rüşvet, torpil, haksız kazançlar, uyuşturucu, alemler...
Öğrenciler intahar ediyor. Torpillilerle yarışmak insanın bedensel ve zeka gücünün çok üstünde bir sabır ve mükemmelliyet gerektiriyor. Çocuklar birbirlerini öldürüyorlar büyüklerin silahlarıyla. Hani 18' inde silahlanmak doğal hakkımız ya. Herkes en sevdiklerinin katili olursa kim girecek hapishaneye en sonunda?
Memlekette hiç kalmadığındandır herhalde vicdan, ahlak, insaf, din, iman, namus, şeref, hasiyet kelimeleri daha bir dolanır oldu dillerde.
Kendi memleketini katletmek için var gücüyle menfaat peşine düşenler aynı zamanda memleketin tek bir çakıl taşı bile verilmeyecek zihniyetine sahip çıkarak gencecik bedenleri ölüme gönderiyor. Hasankeyif' l,i Allinoi' li gençler hangi memleketleri için askere gidecek şimdi ortada kaldı mı ki bir memleket onlar için sevdası ola?
Bir süre sonra dehşetle beklenen, gelmeyince kendisinden umut kesilen toplumsal patlama olmayacak artık. Çünkü Türkiye çatladı ve sızdırıyor değil, Türkiye batıyor. Bundan sonra ne kadar basınç uygularsanız uygulayınaşağıdan sadece insanlığın sefaleti dökülüyor. Bugünlerde çöküşe çıplak gözle artık bakabilmemizin sebebi bu. Türkiye yani Güneş artık batıyor.

19 Şubat 2012

Conquest - 1453

The film begins in Istanbul by the Ottoman Turks who have poor management and in the end they fight, then they lose the city to the owner as the last prophet has welcomed the conquerors.

Apo ve Kürt Çocukları


Hep Bico' nun şiddetle arasına mesafe koyması gerektiğini söyleyen beyaz dostuna söylediği söz geliyor aklıma: "Nasıl direneceğimize de mi beyaz adam karar verecek?"
"Kürt siyaseti çocukları ne olarak görüyor? Çocukları terörist gibi yargılayıp cezalandıran yasalar ve yasa uygulayıcılar, polisi çocukların üstüne saldırtan hükümet, çocukları düşman olarak görecek kadar vicdan...ını kaybetmiş olabilir. Ya Kürt siyaseti? Bir kez bile "çocuklarınızı eyleme göndermeyin." açıklaması geldi mi adamakıllı, samimiyetle? Ya Öcalan? Saçının bir teli için hayatları kararan bu çocuklar için bir şeyler söyledi mi? Kürt çocuklarından küçük generaller yaratmak, biliyorum ve itiraf etmelerini bekliyorum, Kürt halkını heyecanlandırıyor bir bakıma. Kendilerine bakmalılar. Çocukları ne olarak gördüklerine bakmalılar. Bu ülkenin çocuklara karşı vicdansızlığının neresinde durduklarına bakmak zorundalar." Ece Temelkuran

28 Ocak 2012

the Witch of Portobello Quotes

“Dance to the point of exhaustion, as if you were a mountaineer climbing a hill, a sacred mountain. Dance until you are so out of breath that your organism is forced to obtain oxygen some other way, and it is that, in the end, that will cause you to lose your identity and your relationship with space and time. Dance only to the sound of percussion; repeat the process everyday; know that at a certain moment, your eyes will, quite naturally close, and you will begin to see a light that comes from within, a light that answers your questions and develops your hidden powers.”

"I’m only happy when I think that God exists and is listening to me; but that isn’t enough to go on living, when nothing seems to make sense."

"Music isn’t just something that comforts or distracts us, it goes beyond that – it’s an ideology. You can judge people by the kind of music they listen to."

"When mouths close, it’s because there’s something important to be said.
‘God hid the most important things from the wise because they cannot understand what is simple."

"We all have an unknown ability, which will probably remain unknown forever. And yet that ability can become our ally. Since it’s impossible to measure that ability or give it an economic value, it’s never taken seriously."

"What is a teacher? I’ll tell you: it isn’t someone who teaches something, but someone who inspires the student to give of her best in order to discover what she already knows."

"Writing reveals the personality."

"Naturally, if she respected the brush that she used, she would realize that in order to learn to write she must cultivate serenity and elegance. And serenity comes from the heart."

"Elegance isn’t a superficial thing; it’s the way mankind has found to honor life and work. That’s why, when you feel uncomfortable in that position, you mustn’t think that it’s false or artificial: it’s real and true precisely because it’s difficult."

"Elegance is the correct posture if the writing is to be perfect. It’s the same with life: when all superfluous things have been discarded, we discover simplicity and concentration. The simpler and more sober the posture, the more beautiful it will be, even though, at first, it may seem uncomfortable."

“I were a spectator of my own life, as my heart struggled vainly not to allow itself to be seduced by a women who didn’t belong to my world. I applauded when reason lost the battle, and all I could do was surrender and accept that I was in love.”

“One of the most aggressive things a human being can do is to go against what he or she believes is nice or pretty, and that’s what we’re going to do today. We’re all going to dance badly.”

“Everyone’s looking for the perfect teacher, but although their teachings might be divine, teachers are all too human, and that’s something people find hard to accept. Don’t confuse the teacher with the lesson, the ritual with the ecstasy, the transmitter of the symbol with the symbol itself.”

All my life I’ve learned to suffer in silence
-Paulo Coelho

“After all, what is happiness? Love, they tell me. But love doesn’t bring and never has brought happiness. On the contrary, it’s a constant state of anxiety, a battlefield; it’s sleepless nights, asking ourselves all the time if we’re doing the right thing. Real love is composed of ecstasy and agony.”

“In the tragedy of losing someone we love very much, it’s the necessary hope that perhaps it was for the best”

“You have understood what all great painters understand: in order to forget the rules, you must know them and respect them.”

“…for those who travel, time does not exist, only space.”

“‘We don’t need to be thin. We buy books, we go to gyms, we expend a lot of brain power on trying to hold back time, when we should be celebrating the miracle of being here in this world.”’”


"Don’t allow your wounds to turn you into a person you are not."


-Paulo Coelho/ The Witch of Portobello